Neden Her Şeye Ağlıyorum?
Evet, kabul ediyorum. Son zamanlarda fazlasıyla duygusal oldum. Her şeyde gözlerim doluyor, bir reklamda bile bir insanın başarısını görünce içim cız ediyor. Peki, neden her şeye ağlıyorum? 25 yaşında, ekonomi okumuş, veriyle uğraşmayı seven biri olarak bunun anlamını tam olarak çözmeye çalışıyorum. Bazen sadece kendime, bazen de etrafımdaki insanlara, “Neden bu kadar hassasım?” diye soruyorum. Sonra, işin içine biraz da sayılar, istatistikler ve tabii ki kişisel deneyimler girmeye başlıyor.
Duygusal Zeka ve İstatistiksel Gerçekler
Beni tanıyanlar bilir, istatistiklere bayılırım. Ama bu yazıda biraz farklı bir açıdan bakmaya karar verdim. Ekonomiyi okurken, hep mantıklı verilerle düşünmeye alışmıştım. Yani, neden sonuç ilişkileri, sayılar ve formüllerle her şeyi açıklamaya çalışırdım. Fakat zamanla fark ettim ki, duygularımı da göz ardı etmek, onları sadece “mantıklı” bir şekilde çözümlemek, her zaman işe yaramıyordu. Ve işte tam bu noktada, “Neden her şeye ağlıyorum?” sorusu bana, sadece kişisel bir soru olmaktan çok, toplumsal ve psikolojik bir soru gibi görünmeye başladı.
Verilere dayalı araştırmalar, aslında bizim duygusal zekamızın artmasının toplumsal bağlamda daha önemli hale geldiğini gösteriyor. 2019 yılında yapılan bir araştırmaya göre, günümüz dünyasında, duygusal zekaya sahip olmak, profesyonel ve sosyal hayatta daha başarılı olmanızı sağlıyor. Birçok başarılı liderin, duygusal zekalarını nasıl geliştirdiklerine dair hikayeleri dinlemişsinizdir. Çünkü duygularımızı doğru şekilde yönetebilmek, yalnızca iş hayatında değil, kişisel ilişkilerimizde de daha sağlıklı ve verimli olmamızı sağlıyor. Ancak, duygusal zekâ fazla olursa ne olur? İhtiyaç duyduğumuzda duygusal gücü doğru şekilde kullanamamak, bazen her şeye ağlamaya yol açabiliyor.
Küçükken Her Şey Daha Basitti, Ama Şimdi?
Çocukken, neden ağladığımı pek hatırlamıyorum. Ama eminim ki, bir çikolata alamadığımda veya oyun oynayamadığımda ağlardım. Duygusal yanım o zamanlar, çok basit şeylere tepki verirdi. Ama şimdi, bu dünyadaki karmaşık problemleri, iş hayatındaki stresleri, ilişkilerdeki incinmeleri düşündükçe, bazen bir reklam bile beni ağlatabiliyor.
Bir gün, ofiste oturuyorum. Ekranda bir haber bülteni var. Bir hayvanın barınağa terk edilmesinin görüntüleri geçiyor. Başlangıçta biraz üzülüyorum, ama sonra gözlerim doluyor. Bu da yetmezmiş gibi, akşam evde bir film izliyorum, bu sefer bir insanın zor bir dönemden geçerken hayata tutunmaya çalıştığı bir sahne var. İkisini de birlikte düşününce, bir anda ağlamaya başlıyorum.
İçimden, “Neden her şeye ağlıyorum?” sorusu tekrar geçiyor. İşin ilginç tarafı, bunun yalnızca “duygusal bir hal” olmadığını fark ediyorum. Gerçekten, bazı veriler, bizleri duygusal anlamda daha hassas hale getirebiliyor.
Zamanın İçinde Kaybolmuş Bir Ekonomist: Çalışma Hayatımda Duygusal Zeka
Ekonomiyi okumam, bir açıdan mantıklı düşünmemi sağladı, ama bir yandan da bazen fazlasıyla analitik olmama neden oldu. Bir gün, çalışma hayatımda ilk kez büyük bir proje sunumunda bulunacakken, hafif bir heyecan hissettim. Ama bir yandan da, elimdeki verileri nasıl daha etkili sunabileceğimi düşünüyor ve her bir rakamın nasıl anlam kazandığına odaklanıyordum. Sunumun sonunda, ekibimden biri gelip “Bu gerçekten çok etkileyiciydi” dediğinde, beklemediğim bir şekilde gözlerim dolmuştu.
Neden mi? Çünkü sadece sayılarla değil, o anın duygusal etkisiyle de bağlantı kurmaya başlamıştım. O an, başarı ve başarısızlık arasındaki farkın, sadece teknik bilgilerle değil, duygusal zekâyla da alakalı olduğunu fark ettim. Bu, çalışma hayatımda önemli bir dönüm noktasıydı. O anda, sayılarla olan ilişkim, duygularla daha birleşmişti. Yani, duygusal zeka sadece kişisel yaşamda değil, iş dünyasında da insanın başarısını artırabiliyor. Ama bazen, duygusal zekânın fazla olması, küçük bir şeyin gözyaşına dönüşmesine neden olabiliyor.
Çevremdeki İnsanlar ve Duygusal Tepkiler
Çevremdeki insanlara bakıyorum, herkes farklı şekilde duygusal. Bazen bir arkadaşım, sadece bir elma alırken bile ağlıyor çünkü “güzel bir anı hatırlamış.” Ya da başka biri, sabahları işe gitmek istemediği için bir saat boyunca ruh halini kötü hissediyor. Gerçekten de, kişisel ve çevresel faktörler duygusal tepkilerimizi etkiliyor.
Bazen, sokakta yürürken bir köpeğin sahiplenilme hikayesini duymam, bana bir dünya kadar acı veriyor. Oysa, bir başkası o durumu duyduğunda “İyi ki sahiplenmişler” diyip devam edebilir. İnsanların algıları, yaşadıkları deneyimler ve kişisel farkındalıkları duygusal tepkileri şekillendiriyor.
Sonuç Olarak: Duygusal Akışın Tam Ortasında
Sonuçta, “Neden her şeye ağlıyorum?” sorusu bana biraz karmaşık gelse de, aslında bu çok basit bir şekilde açıklanabilir: Duygusal zekâ, insanın çevresindeki dünyayı anlamasına yardımcı olur. Ama bu zekânın fazla olması, duygusal olarak hassas olmayı da beraberinde getirir. İnsanların birçoğu, her anı çok daha derinlemesine hissetmeye başlıyor. Çevremizdeki dünyaya karşı daha duyarlı olmak, bazen gözyaşlarıyla karşılık buluyor. Ve belki de bu, hepimizin bir tür insani tarafı.
Çünkü hayat, bazen sadece sayılarla açıklanamayacak kadar karmaşık ve duygusal.